 | | |
| | |
|
Spaces home  My name is PoramaPhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
My name is PoramaI won't give up until I have no more to give!
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
I like it ชอบๆๆๆ บอกได้คำเดียว ชอบมาก
ดนตรี ทำนอง เสียงร้อง สไตล์ OKINAWA เราชอบทุกอย่างที่เป็น..
welcome to my another world
|
ข้าวกล้องครบสองเดือนแล้วล่ะข้าวกล้องชอบมองตาม แล้วหัวเราะเอิ๊กๆ บางทีก็ยิ้มหวานให้ทุกๆคนเลย ชอบโมบายที่ยายแมวซื้อมาให้ด้วย มองได้ไม่เบื่อ อีกหน่อยเห็นบ่อยๆเข้าก็อาจจะเบื่อก็ได้เนอะ แต่ที่แม่ปอภูมิใจจริงๆเลยก็คือ ข้าวกล้องที่กำลังเล่นๆ หัวเราะอยู่ดีๆ พอเห็นหน้าแม่ปอเข้านั่นแหล่ะ เบะปากร้องให้อุ้มทันที.....ง่ะ ข้าวกล้องตัวแสบ..อ้อนเก่งที่สุด
ข้าวกล้อง อายุได้ เดือนกับอีก 8วันแล้ว
แม่ปอเองก็ได้เรียนรู้พฤติกรรมลูกชายตลอดตั้งแต่เกิดมาเนี่ย
ระยะนี้ ข้าวกล้องมีอะไรใหม่ๆ มาให้แปลกใจเสมอๆ
เริ่มแรกเลย ข้าวกล้องได้เรียนรู้ว่า เมื่อได้ถูกอุ้มแล้ว
หนูน้อยคงอบอุ่นในอ้อมอกของแม่ปอ
แล้วหนูก็จะติดใจให้อุ้มอยู่อย่างนั้นแหล่ะ หนูตัวก็เริ่มหนักขึ้น
แม่ปอก็บางทีเมื่อยนะจ๊ะ พอวางกับที่นอนเมื่อไหร่ ร้องจ๊ากเลย
พออุ้มอีกครั้งก็เงียบ
ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แถมหลับในอ้อมแขนได้สนิทอีกต่างหาก
ไม่ว่าจะแกว่งไกว เดินไปเดินมา ก็หลับปุ๋ยอย่างนั้นล่ะ
แต่ถ้าเริ่มขยับเอาวางที่นอนเมื่อไหร่ ลืมตาแป๋วเลย
แล้วก็เริ่มเบะปาก.....
เพื่อนๆเคยคิดมั้ยล่ะ ว่าเด็กน้อยอายุเดือนกว่า
เค้ารู้จักแล้วว่า การเบะปากเตรียมจะร้องไห้เนี่ย
สามารถอ้อนให้แม่ทำทุกอย่างตามใจหนูน้อยได้
ข้าวกล้องเริ่มเบะ... เบะปากและทำเสียงกระซิกๆๆๆ
หายใจเร็วขึ้น และ แง้.......ลั่นบ้าน
แม่ปอต้องรีบอุ้มกลับมาสู่อ้อมอกอีกครัง
เฮ้อ อีกพฤติกรรมที่น่าทึ่ง เวลาข้าวกล้องหิวนม
เวลาอุ้มกับอ้อมแขน
หนูน้อยจะซุกไซ้เข้าหานมแม่ปอล่ะ ถ้าปอใส่เสื้ออยู่
หนูก็จะเอามือตัวเองยัดเข้าปากดูดจ๊วบๆ ฆ่าเวลา
ช่วงเวลานั้นแม่ปอต้องเตรียมถอดเสื้อ เตรียมนมให้เจ้าหนู
แต่ถ้าไม่ทำ หนูน้อยจะเริ่มรู้ตัวว่า ไม่ได้กินนมแน่ๆ
ก็จะกลับเข้าสู่ขั้นตอนการเบะปาก เหมือนพฤติกรรมแรกเด๊ะๆ
ที่สำคัญ ถ้าตอนหิวนม
ข้าวกล้องจะไม่ยอมให้ใครอุ้มเลยเด็ดขาด
ไม่ว่าจะเป็นยายแมว หรือแม่แต่พ่อกบ
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเป็นพ่อกบ ข้าวกล้องจะร้องแง้ๆๆ ดังมากๆ
(ก็พ่อกบไม่มีนมให้หนูกินนี่นา คงรู้)
พอแม่ปอเอากลับมาอุ้มต่อปั๊บ หนูจะรู้ว่า
ได้นมกินแน่นอน ไม่เบะปากนะ แต่จะทำอ้าปาก ทำตาอ้อน....
แต่ถ้าผ่านไปอีกระยะยังไม่ได้นมกินล่ะก็
ย้อนกลับไปทำปากเบะ เหมือนพฤติกรรมแรกทันที จ้า....
แล้วจะมาอัพเดทลูกชายตัวแสบใหม่นะ
Anata - LArc~en~Cielทุกๆวันของข้าวกล้องข้าวกล้องก็เกิดมาได้20วันแล้วครับ ชีวิตประจำวันของข้าวกล้อง เริ่มจากตี5ไม่ก็6โมงเช้า ที่ข้าวกล้องจะเริ่มตื่นนอนมาหิวนมตอนเช้าตรู่ แม่ปอก็ต้องเช็คก่อนว่า ข้าวกล้องอึละป่าว ถ้ากลิ่นฉุนมาเลย ใช่คราบ ถ้าไม่มีก็ต้องเปลี่ยนแพมเพิส เพื่อความสบายตัวของข้าวกล้อง แม่ปอก็จะได้นอนต่อ แต่ก็ไม่ทันได้นอนอ่ะ พ่อกบต้องตื่นมาอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน 6โมงครึ่ง ก่อนไปก็เข้ามาหอมแก้มข้าวกล้อง แม่ปอต้องเตือนว่าอย่าหอมแรง...ลูกตื่น ช้านก็ไม่ได้หลับอ้ะสิ จากนั้นเมื่อพ่อกบออกไปทำงาน ก็เป็นเวลาหลับต่อของเรา 7โมงเช้า ยายแมว จะมาเอาข้าวกล้องออกไปรับแสงแดด ยายแมวบอกว่า วิตามินจากแดดยามเช้าจะไม่ทำให้ตัวเหลือง ข้าวกล้องก็จะตื่นแล้วล่ะ แต่แม่ปอยังหลับสบาย 8โมง ยายแมวจะมาปลุกแม่ปอ เพราะข้าวกล้องเริ่มงอแงหานม ...ใช่แล้ว ตั้งแต่ตี5-6โมง ข้าวกล้องก็คงหิวแล้วล่ะ บางวันแม่ปอก็งัวเงีย เอานมจับใส่ปากลูกผิดๆถูกๆ บางครั้งดูดไม่ดี นมแม่ปอออกแรงไปหน่อย พุ่งกระจายโดนหน้าข้าวกล้อง ทำให้ข้าวกล้องหน้าเป็นเม็ดผื่นเพราะน้ำนมละป่าวน้า...พออิ่มมื้อเช้า แม่ปอก็ต้องรีบตื่นมาอาบน้ำ กินข้าว ทำโน่นทำนี่ เพราะ 10 โมง ข้าวกล้องจะตื่นมาหิวอีกรอบ พร้อมกับฉี่ ไม่ก็ อึอีกกองนึง แล้วก็หลับไปอีกรอบ ก่อนเที่ยงแม่ปอต้องเตรียมอ่างอาบน้ำ ผ้าอ้อม แป้ง สำลี ฯลฯ พอข้าวกล้องตื่นก็จับเอาข้าวกล้องอาบน้ำเลย ข้าวกล้องร้องจ๊ากทุกครั้งที่ได้โดนจับสระผม กะถูสบู่ที่ตัว แต่พอแม่ปอเอาลงอ่างน้ำ เงียบทันที แถมยังเอาแขนขาแกว่งเล่นในน้ำอีกต่างหาก ข้าวกล้องชอบว่ายน้ำตั้งแต่เด็กๆนะเนี่ย ถ้าคอแข็ง ชันคอได้เองเมื่อไหร่ คงสนุกในอ่างอาบน้ำได้นานกว่านี้ อาบน้ำเสร็จก็หิวนมต่อ แต่กินได้นิดเดียว ช่วงเที่ยงคงใช้พลังงานเยอะหมดไปกับการร้องจ๊ากตอนอาบน้ำ เลยนอนเร็ว กินนมไปนิดเดียวเอง ตอนบ่ายๆ ข้าวกล้องจะตื่นบ่อยเพราะแม่ปอใช้ผ้าอ้อมผ้าแทนแพมเพิส (มันแพงนี่คะลูก) เวลาข้าวกล้องฉี่เปียกแฉะเมื่อไหร่ ก็จะตื่นมาร้องทันที บ่ายๆถึงเย็น ข้าวกล้องก็เลยจะนอนไม่ได้นานมากนัก เดี๋ยวหลับ เดี๋ยวตื่น และราวๆ6โมงกว่าๆ พ่อกบจะกลับมาจากบริษัท เป็นช่วงที่ข้าวกล้องเริ่มตื่นมาเล่น ถ้าข้าวกล้องกินนมอิ่มแล้ว พ่อกบก็จะอุ้มข้าวกล้อง เล่นกะลูกซักพัก ซึ่งช่วงค่ำๆข้าวกล้องจะตื่นนานเป็นพิเศษ เล่นเท่าไหร่ก็ไม่ง่วงเลย แม่ปอก็จะใช้เวลานี้ รีบๆกินข้าว อาบน้ำ เตรียมที่นอน ถ้าเล่นกะพ่อกบจนเบื่อแล้วหงุดหงิด ก็ต้องให้นมข้าวกล้อง แม่ปออดดูละครตอนค่ำๆเลยล่ะ ช่วงนี้ข้าวกล้องคงเริ่มง่วงจัด แต่ไม่ยอมนอน แล้วก็ติดให้อุ้มมากๆ คืนไหนงอแงมากๆ ก็จะกินนม งับนมนานเป็นพิเศษ กินนมแม่ปอจนจะหมดเต้า ข้าวกล้องก็ไม่อิ่ม แม่ปอรู้ว่าข้าวกล้องคงอิ่มล่ะ แต่ข้าวกล้องอยากแค่งับนมเพื่อความสบายใจ ...ผ่านไปช่วงเวลาหลายชั่วโมงนี้ บางคืนก็เร็ว 4ทุ่มข้าวกล้องก็นอน แต่บางคืน ข้าวกล้องก็กวนแม่ปอและพ่อกบ ยาวถึงเที่ยงคืนเลยล่ะ แล้วเมื่อข้าวกล้องนอนหลับ แม่ปอก็ได้เวลานอนเหมือนกัน แต่คงไม่ได้นานหรอก เพราะแม่ปอรู้ว่า อีก 2-3ชั่วโมง ข้าวกล้องก็จะตื่นมากินนมแม่ปออีก แต่ไม่มีคืนไหน เวลาไหน ที่แม่ปอขัดใจข้าวกล้องเลยนะ เพื่อลูกชายคนเดียวของแม่ปอ นมจากอกแม่ปอ ก็ให้ข้าวกล้องได้ไม่มีวันหมด ตื่นกี่โมงก็ได้ แต่ระยะนี้แม่ปอเริ่มชินแล้วล่ะ ข้าวกล้องก็เริ่มมีวิธีอ้อนกินนมแม่ปอแบบใหม่ แม่ปอก็เริ่มจับทางได้แล้ว แต่ที่กลุ้มใจก็คือ ข้าวกล้องกินนมแม่ปอแต่ละครั้งเยอะมากๆเลย แล้วก็ไม่ยอมเรอ จับให้เรอแต่ละท่า ข้าวกล้องก็รู้ทัน ร้องจ๊ากไม่ยอมทุกที......ผลก็คือ ข้าวกล้องก็เลยแหวะนมออกมา ..แม่ปอเสียดายแทนอ่ะ กินไปเยอะ กระเพาะก็นิดเดียว แต่แข็งแรงแบบนี้ก็ขอให้โตเร็วๆละกัน ให้พ่อกบแม่ปอ และตายายชื่นใจทุกๆวันเลยนะลูกรัก บันทึก รักแรกพบ
คืนวันอาทิตย์ที่11 พ.ค. เตรียมไปโรงพยาบาลล่ะ ไปถึงสองทุ่ม คุณพยาบาลก็เรียกให้เข้าไปเตรียมพร้อมทางร่างกาย โดนจับตรวจภายใน (เกิดมาไม่เคย) แล้วก็นอนรอเวลาเที่ยงคืน พยาบาลก็เริ่มให้ยากระตุ้นเร่งคลอด สามชั่วโมง 1เม็ด พยาบาลจะเดินเข้ามาตรวจเป็นระยะๆ จับท้องดูว่า มดลูกบีบตัวแล้วละยัง แต่อึดๆอย่างปอน่ะ กินยาไป แทยไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ผ่านไปสามเม็ด จนถึงเก้าโมงเช้า เจอคุณหมอมาดู ตรวจภายในเพื่อเช็ค...ปากมดลูกเพิ่งเปิด1เซ็นต์เดียวเอง คุณหมอบอกว่า ปอเนี่ยปาดมดลูกดื้อมากๆ คุณหมอเลยให้ยาเหน็บเพิ่มเติม พอ10โมงไปแล้ว เริ่มเจ็บท้อง เวลานั้นคนที่มารอคลอดพร้อมๆกัน เข็นเตียงทยอยไปผ่ากันหมดละ ปอยังนอนยิ้มแฉ่งอ่านหนังสือ ฟังไอพอดอยู่เล้ย แต่..จากนั้นไม่นาน มดลูกเริ่มบีมตัวถี่ขึ้นๆ เริ่มปวดของจริงอ้ะ เกิดมายังไม่เคยรู้เลยว่า ปวดท้องคลอดเนี่ยมันเหมือนปวดเมนส์ แต่หนักกว่า รุนแรงกว่าร้อยเท่าได้ แต่ละชั่วโมงที่ผ่านไป ทรมานแบบสุด ไม่มีใครช่วยปอได้เลย ผ่านไปจนถึง บ่าย3โมงคุณหมอมาตรวจภายในอีก ปากมดลูกเปิดได้3เซนแล้ว((แม่เจ้า ผ่านไป5ชั่วโมง ผ่านไปสามเซนเนี่ยนะ???)) พยาบาลเลยเริ่มจะให้น้ำเกลือ เพื่อกระตุ้นอีกแรง แล้วจะได้ฉีดยาบรรเทาอาการปวดเข้าทางน้ำเกลือด้วย แต่..ด้วยความตัวบวมของปอ พยาบาล4-5คนทยอยกันมา เจาะมือปอ ทั้งสองข้าง จนพรุน เพราะหาเส้นเลือดไม่เจอ ตอนนั้นปอก็ปวดท้องแบบเอาจะไม่อยู่ พยาบาลก็บอกว่า หายใจเข้าลึกๆช้าๆทางจมูก ปล่อยลมหายใจทางปากนะคะ จะช่วยบรรเทา..อันที่จริง ก็ไม่ได้ช่วยหายปวดเลย ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง พยาบาลเลยต้องเจาะที่ข้อมือแทน พยาบาลบอกว่าตรงข้อมือ จะเจ็บกว่าที่หลังมือ แต่คุณเธอเจาะๆไปเถอะ มันได้จะเจ็บกว่าการปวดท้องเล้ย ในที่สุดน้ำเกลือและยาแก้ปวดก็เข้าเส้นเลือดปอ ทำให้ปอสะลึมสะลือเหมือนฝันๆ แต่มันไม่ได้แก้ปวดเลย เพิ่งรู้ว่า ไม่ใช่ยากแก้ปวดหรอก เหมือนยาทำให้ง่วงมากกว่า จะได้เบี่ยงเบนความสนใจ..(ก็ไม่ได้ช่วยแก้ปวดอันทรมานเล้ย) ผ่านไปอีกสองชั่วโมง ตอนนั้นปอไม่ไหวแล้ว ปวดแบบขอร้องเถอะ เอาชั้นไปผ่าคลอดเลยละกัน พี่กบก็พยายามมาลูบหัว นวดหลังแต่ปอไม่เอาอะไรทั้งนั้น ปัดทุกอย่าง อย่ามายุ่งกะช้าน...ประมาณนั้น พยาบาลก็มาตรวจภายในอีก บอกว่าตอนนี้ ปากมดลูกเปิดมาได้5เซนแล้ว.. ขณะนั้น 5โมงเย็น โอ้ ผ่านไปชั่วโมงละเซนตามทฤษฏีเลยวุ้ย ก็คิดว่า สงสัยคงคลอดสี่ทุ่มแน่ๆ ผ่านไปอีกเท่าไหร่ไม่แน่ใจ..เฮ้ย มันไม่เหมือนปวดท้องแบบที่บิดๆแถวที่เดิม มันเหมือน ปวดเบ่ง..ปอก็คิดนะ อะไรกันเนี่ย ปากมดลูกเพิ่งจะเปิดได้ครึ่งทาง ทำไมเราอยากเบ่งจังแต่กลั้นๆไว้ก่อน เลยบอกพี่กบให้เรียกพยาบาล บอกไปเลยว่า จะเบ่งแล้ววววว...พยาบาลมากัน4คน จับปอตรวจปากมดลูกอีกรอบ แล้วบอกว่าให้ลองเบ่ง ปอก็เบ่ง ได้ยินพยาบาลพูดน่ะว่า 5 เซน..7เซน..เบ่งอีกเลยค่ะ ตอนนี้ 9บวก..เตรียมเข้าห้องคลอดค่ะ แล้สพยาบาลก็ไปเรียกหมอทำคลอด และบอกพี่กบให้แต่งตัวเข้าห้องคลอด คือ อารมณ์นั้น ตกใจ เร็วมากๆ จะคลอดแล้วเหรอเนี่ย? พอเข้าห้องคลอด ก็ปวดเบ่งเมื่อไหร่ หมอก็ให้เบ่งทันท อยู่บนเตียงก็เบ่งไปก่อน พอนั่งขาหยั่งทุกอย่างมันเร็วไปหมด จำได้ว่า มีพยาบาล 5-6 คนได้ ช่วยปอเบ่ง อึ๊ๆๆ.......... ระงมไปหมด มันก็ปวดเบ่งไปอย่างงี้จนกว่า เด็กจะออกมา แล้วในที่สุด ปอก็เบ่งข้าวกล้องออกมาจนได้ ตอนแรก ออกมาแต่หัวก่อน ปอโล่งใจไปรอบนึง แต่แรงน่ะหมดไปนานแล้ว และลมเบ่งสุดท้ายก็ทำให้คลอด ตัวข้าวกล้องออกมา อย่างเร็วแบบหมดแรงเกิดทันที รกก็คลอดออกตามมาเลยเหมือนกัน จากนั้น พยาบาลก็ทำความสะอาดตัวข้าวกล้อง คุณหมอบอกว่า "คุณแม่ตัวใหญ่นะคะ แต่น้องตัวไม่ใหญ่มาก เลยคลอดง่าย สงสัยกินอะไรคงลงคุณแม่หมด.." แล้วก็ได้ถ่ายภาพแรกกันสามพ่อแม่ลูก ได้เห็นหน้าข้าวกล้องครั้งแรก ตื่นเต้นมากเลย หายเหนื่อย หายเจ็บ เลยเข้าใจแล้วว่า ที่เข้าบอกว่า "รักแรกพบ"น่ะ คืออะไร
ข้าวกล้องจมูกโด่งมาก ตาแหลม ปากบางแต่กว้างเชียว น้ำหนัก 2650 กรัม ตัวไม่ใหญ่แต่ยาว สงสัยมีแววจะสูง เกิดเวลา19:12 วันจันทร์ที่ 12 พ.ค. 2551 ใครๆก็บอกว่า หน้าเหมือนแม่ปอจ้า แต่พ่อกบไม่ต้องน้อยใจ ได้ดวงตากะสีผิวเหมือนพ่อเลยทีเดียว
ต่อนี้ไป มีภาระต้องเลี้ยงข้าวกล้องให้ดีที่สุดล่ะนะ
จะมีน้องข้าวปั้นตามมาเมื่อไหร่อันนี้ ขอคิดดูก่อนละกัน เริ่มเข็ดกับการปวดท้องคลอดที่สุดแล้ววว
ข้าวกล้องก่อนกำเนิด3วันศุกร์ ที่ 9 พ.ค. ข้าวกล้องก่อนกำเนิด2วันพุธที่ 7พ.ค. ท้องน้องข้าวกล้องได้ 37สัปดาห์ กับอีกห้าวันแล้ว ท้องก็ โต๊โต........ วันอังคาร เมื่อวานนี้ ตอนแรกตั้งใจจะไปหาอาจารย์หมอที่ศรีพัฒน์ล่วงหน้า แบบว่าขี้กังวล อยากไปเจอ ไปตรวจให้สบายใจ ที่จริงแล้วหมอน่ะ นัดวันศุกร์ที่9พ.ค. แล้วหมอก็เคยบอกว่า ถ้ายังไม่มีอะไรผิดปกติก็ไม่ต้องมาหรอก ปอก็เลยเปลี่ยนใจ ไม่ไป และทำงานวันสุดท้่ายที่บริษัทให้เต็มวันซะเลย งานก็แทบจะไม่มีอะไรต้องเคลียร์แล้ว เพราะไม่มีใครกล้าเอางานมาให้ด้วยน่ะสิ กลัวปอทำไม่เสร็จแล้วงานค้างล่ะมั้ง เวลาว่างเลยเปิดเน็ทดูพวกการเตรียมตัวต่างๆ พูดถึงการเตรียมตัว ตอนนี้ร่างกายพร้อมแล้ว แต่ข้าวของยังไม่ได้จัดเก็บเตรียมไปโรงพยาบาลเลย ต้่องเตรียมแพคกระเป๋า คุณแม่ และคุณลูกด้วย ส่วนของคุณพ่อ ก็ไปๆมาๆจากบ้านกับโรงพยาบาลได้ คิดว่าวันพุธนี้แหล่ะ ได้ลาหยุดงานวันแรก จะเตรียมๆกระเป๋าให้เรียบร้อย วันศุกร์ตอนได้เจออาจารย์หมอ ก็อาจจะเดาๆได้แล้วว่า ใกล้คลอดที่สุดวันไหน แล้วจะคลอดเองหรือต้องผ่าคลอด ไม่อยากผ่าเลยน่ะสิ ขอให้ข้าวกล้องออกมาง่ายๆแล้วกัน แม่ปอกลัวมีดผ่าท้อง  ป.ล. อยากแนบรูปท้องแต่ยังไม่ได้โหลดลงคอมเลย ไว้Blogหน้าละกัน ข้าวกล้องก่อนกำเนิด1ศุกร์ที่ 2 พ.ค. ปอตั้งครรภ์ ครบ37 สัปดาห์แล้ว หมอและตำราก็บอกว่า ถ้าอายุครรภ์ ผ่าน37 สัปดาห์ไปเมื่อไหร่ หมายความว่า คลอดน้องตอนนี้ ปลอดภัยแล้ว เหลือก็แต่ จะอีกกี่วันที่ น้องในท้องจะอยู่กับแม่ไปนานที่สุด เอาเป็นว่าเค้าพร้อมเมื่อไหร่ เมื่อนั้นปอคงเจ็บท้องน่าดูล่ะน้า ระยะนี้เริ่มมีอาการเจ็บหลอกๆ หรือเรียกว่าเจ็บเตือนล่ะ ปอก็ไม่รู้เหมือนกันว่า มันใช่เจ็บเตือนละป่าว แต่รู้สึกว่า ท้องเริ่มแข็งๆเกร็งๆ เป็นระยะๆ แต่ไม่นานมากและไม่ถี่ ถ้างั้นอีกไม่นานเกิน2สัปดาห์ อาจจะมีข่าวดี น่ะสิ แต่วันนั้นคงเป็นวันที่ปอปวดท้อง ร้องไห้สุดๆเลยก็ได้ ปอไม่เคยปวดท้องคลอด ก็ไม่เคยท้องอ้ะนะ แต่ใครๆที่เคยมีลูก บอกกันหมดแหล่ะว่า ปวดสุดๆ ของที่สุด แล้ววันที่ได้สัมผัส ปอจะมาเล่าให้ฟังเป็นตัวอักษรว่า มันทรมานและมีความสุขแค่ไหน มีแต่คนบอกว่าท้องปอใหญ่จัง แต่ปอไม่คิดอย่างนั้นน่ะสิ เพราะปอก็ตัวใหญ่อยู่แล้ว วันอังคารที่ 6 จะไปเจออาจารย์หมอที่ศรีพัฒน์ และคงได้ฟังอะไรหลายๆอย่างถึงความคืบหน้าของลูกน้อยในท้อง ละปอจะมาอัพเดทใหม่อีกที ต่อไป ลาคลอดคงมีเวลามากขึ้น จะได้มาแวะเวียนเข้ามาอีกละกัน แมว จ้ะชื่อ แรคคูน แต่เป็นแมวจ้า
Create Fake Magazine Covers with your own picture at MagMyPic.com เรื่องราวบนโต๊ะกินข้าวปอ พี่กบ ขนุน เบน (บางครั้งก็มี พี่โจ และ ปูน) พวกเรา จะนั่งกินข้าวด้วยกันตอนเที่ยงเสมอแม้ว่าอาหารโรงอาหารบริษัท จะห่วยแตกแค่ไหน... มันก็มีซักอย่างแหล่ะที่ พอรับประทานได้นานๆที ได้เอาอาหารที่แม่ทำมาจากบ้านมาจอยกะเพื่อนๆ วันนั้นก็จะกินอิ่ม มีความสุขไป ต่ออายุการทำงานตอนบ่ายได้ อีกหลายชั่วโมงนะ โดยเฉพาะเวลาเที่ยงนี่แหล่ะ เป็นเวลาในการเม้าท์เรื่องราวที่หนีไม่พ้นเรื่อง เผาชาวบ้าน นินทาคนโน้น คนนี้ เพราะจะช่วยทำให้ อาหารเที่ยงมีรสชาดดีขึ้นมาเลยล่ะ ถ้าวันไหน คนไม่ครบ หรือง่วงนอนเต็มแก่ จากการดูบอลดึกๆหรือ ไม่สบายวันนั้นก็อาจจะลดเวลาการกินข้าวเที่ยง เหลือแค่ 20นาทีเสร็จ แล้วต่างคนก็ต่างเข้าไปนอนที่โต๊ะเมื่อวาน ได้คุยกับSaito san ...บอกว่าจะต้องกลับญี่ปุ่นเร็วๆนี้แล้ว พวกเราไม่อยากให้กลับเลย คนอารมณ์ขัน ตลก เฮฮา อารมณ์ดีตลอดเวลา กลับไปญี่ปุ่น คงเหงาแย่ ไม่รู้ว่าจะมาอีกละป่าว? พวกเราเลย อยากนัดเลี้ยง เนื้อกะทะ ซุซุรัน... เร็วๆนี้ คงได้ไปกินแหล่ะ แล้วที่โชคดีอีกอย่างก็ เราสี่คน ปอ พี่กบ ขนุน เบน ก็ยังไม่ได้ทันจะออกปากเลี้ยงซะหน่อย มีพี่โจ กะ Ikeda sanนี่แหล่ะ ยกมือ ขอเป็นเจ้าภาพ ...กินฟรี ดีจัง ตังค์อยู่ครบ รูปนี้พี่Saito เองจ้า
Create Fake Magazine Covers with your own picture at MagMyPic.com กิน กิน กิน หมูกะทะ กะเพื่อนๆเมื่อวาน ครึ้มอกครึ้มใจมากๆ เพื่อนๆมาเที่ยวหาที่บ้านเอาหมู ผัก ไส้ หัวใจ ตับมาฝาก
ส่วนเราก็เตรียมเตา ถ่าน กระทะ น้ำจิ้มให้อ้ะนะ เมื่อวานตอนย่างหมู ทำไมไม่ยอมนั่งกันเลย
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
